Nie pracuję po to, aby powiedzieć człowiekowi, jak ma żyć. Patrzę na system. Czasem problem nie znajduje się tam, gdzie go szukamy. Czasem rozwiązanie problemu staje nieświadomie na drodze i ktoś usilnie boi się przerwać wiążącą więź z systemem i ruszyć po swoje powołanie, los i przeznaczenie. Czasem ruch pojawia się dopiero wtedy, gdy przestajemy się poruszać. Czuję powołanie do uczenia metody ustawień i wprowadzania innych w porządki, które działają głębiej niż nasze intencje. Fascynuje mnie moment, w którym chaos rodzinnych historii odsłania swoją ukrytą logikę, a uwikłanie okazuje się formą miłości. Uczę nie tylko techniki prowadzenia ustawień, lecz także uważności, pokory i właściwego miejsca wobec losu drugiego człowieka. Moją rolą jest otwierać drzwi do tej wiedzy, aby każdy mógł dalej iść już samodzielnie.
Bliska jest mi praca fenomenologiczna: najpierw zobaczyć to, co jest, a dopiero potem nadawać temu znaczenie. Nie stoję ponad klientem ani uczniem. Doświadczenie pozwala mi dostrzegać zależności, role i ukryte porządki. Nie daje mi jednak prawa do przejmowania odpowiedzialności za cudze życie. Klient odpowiada za swoje decyzje. Uczeń odpowiada za swoją pracę. Ja odpowiadam za sposób, w jaki pracuję. Jestem bezpośrednia, obecna i zwyczajna. W ustawieniach jest miejsce na ciszę i powagę. Jest także miejsce na humor, absurd i pytanie, które burzy odpowiedź. Bo system często pokazuje coś innego, niż chcieliśmy zobaczyć. I właśnie wtedy może zacząć się prawdziwa praca. Pracuję z ustawieniami rodzinnymi i organizacyjnymi od 2014 roku. Uczyłam się w linii drugiego pokolenia uczniów Berta Hellingera. W 2013 r. kończyłam szkołę Gerharda Walpera w Taunus-Institut für Systemaufstellungen. 
Grażyna Szatkowska