Nie pracuję po to, aby mówić człowiekowi, jak ma żyć. Patrzę na system, ponieważ problem nie zawsze znajduje się tam, gdzie go szukamy.
Czasem właśnie rozwiązanie staje na drodze, a człowiek nieświadomie boi się przerwać więź z systemem i ruszyć w stronę własnego powołania, losu
i przeznaczenia. Bywa, że prawdziwy ruch pojawia się dopiero wtedy
gdy przestajemy poruszać się za wszelką cenę. Czuję powołanie do uczenia metody ustawień i wprowadzania innych w porządki działające głębiej
niż nasze świadome intencje. Fascynuje mnie moment, w którym chaos rodzinnych historii odsłania swoją ukrytą logikę, a uwikłanie okazuje
się formą miłości. Uczę nie tylko techniki prowadzenia ustawień, lecz także uważności, pokory i właściwego miejsca wobec losu drugiego człowieka. Moją rolą jest otwierać drzwi do tej wiedzy, aby każdy mógł dalej iść samodzielnie. Bliska jest mi praca fenomenologiczna: najpierw zobaczyć
to, co jest, a dopiero potem nadawać temu znaczenie. Nie stoję ponad klientem ani uczniem. Doświadczenie pozwala mi dostrzegać
zależności, role i ukryte porządki, ale nie daje mi prawa do przejmowania odpowiedzialności za cudze życie. Klient odpowiada za swoje decyzje, uczeń za swoją pracę, a ja za sposób, w jaki pracuję. Jestem bezpośrednia, obecna
i zwyczajna. W ustawieniach jest miejsce na ciszę, powagę, humor, absurd
i pytanie, które burzy gotową odpowiedź. System często pokazuje
coś innego, niż chcieliśmy zobaczyć — i właśnie wtedy może rozpocząć
się prawdziwa praca. Pracuję z ustawieniami rodzinnymi i organizacyjnymi od 2014 roku. Uczyłam się w linii drugiego pokolenia uczniów Berta Hellingera. W 2013 roku ukończyłam szkołę Gerharda Walpera w Taunus-Institut für Systemaufstellungen.
Grażyna Szatkowska